Leids Cabaret Festival

Geboren in Vlissingen. Leerde lezen en schrijven. Plaste ooit in zijn broek. Is daarmee gestopt. Ging met tegenzin naar school.
Bleef bang.
Bleef lezen.
Bleef schrijven.
Verdwaalde via Rotterdam op de Toneelschool Amsterdam.
Maakt cabaret.
Omdat hij er niets van snapt en omdat hij niet de enige is.

Meeuw werd geboren, kreeg een gekke voornaam en dat was nog maar het begin. Nu, op zijn 33e vraagt hij zich af: ‘Wat doe ik hier? Moet ik hier weg? En wie gaan er dan mee? Terwijl iedereen om hem heen baby’s maakt, lijkt Meeuw juist mensen kwijt te raken: familie, liefdes en soms zelfs het publiek. Toch doet hij een dappere poging om met humor een verbinding te leggen.

Alina weet wat ze wil. Ze wil alles tegelijk. En het liefst nu. Ze wil met anderen zijn, maar zichzelf blijven. Ze wil zacht zijn en toch voor zichzelf opkomen. Ze wil spelen én confronteren, ze wil troosten, getroost worden én boos zijn. Ze wil leven, en doet dat met een heel eigen karakter. Een persoonlijke voorstelling over complexe onderwerpen van een bekoorlijke, genadeloze verteller.

Tijdens de Finale op zaterdag 14 februari streden de drie finalisten voor de winst in een volledig uitverkochte Leidse Schouwburg. Na afloop maakte de vakjury bekend dat Alina Sharipova de winnaar is van 2026. Het publiek koos voor Meeuw Roovers en de Studentenjury, die uit alle acht de deelnemers mocht kiezen, heeft Joël Gideon (deelnemer Halve Finale) tot winnaar uitgeroepen. Voor de drie finalisten, Levy Geernaert, Meeuw Roovers en Alina Sharipova, volgt een tournee langs ruim veertig theaters in Nederland.

De vakjury zei over Alina: ‘Alina toont veel zelfvertrouwen in haar performance. Ze neemt de ruimte en tijd om haar verhaal te vertellen, zonder vaart te verliezen. Ze heeft volledige controle over de plaatsing van haar grappen en betrekt op een geestige manier het publiek bij haar act. Onweerstaanbaar, als ze met een even guitige, als meedogenloze blik af en toe een stapje naar achteren doet. Doordat zij zo op haar gemak is, zijn wij het ook – tegelijkertijd heeft ze iets gevaarlijks, zoals ze ons haast ongemerkt medeplichtig maakt aan haar totaal perverse ideeën. Inhoudelijk genoten we van het inkijkje dat we kregen in haar ongemak bij het hebben van geld voor mensen die daar altijd zuinig op hebben moeten zijn. Gordijnen van kippenlellen – ineens zie je ze overal hangen. Zo openhartig als ze vertelt over de seksuele handelingen waartoe ze zichzelf verplicht om maar niet in de schuld te staan bij haar vriend, zien we bovendien dat ze ook in zichzelf durft te graven.’