77 jaar na Godfried Bomans overnacht Polderdichter Leo Richardson in de Stompe Toren

“Toen ik afgelopen zomer hoorde dat Bomans een nacht in het kerkje had doorgebracht, dacht ik: Dat wil ik ook! En al helemaal toen ik zijn stuk uit Elseviers daarover las. In de nadagen van mijn polderdichterschap ga ik iets bijzonders doen met dit unieke stuk erfgoed. Om net als Bomans een nacht door te brengen in het voormalige godshuis lijkt me een heel inspirerende ervaring."

Levendige fantasie

De vele doden die in de kerk rustten (de ‘rijke stinkerds’), het nachtelijke geruzie van uilen hoog in de toren en een stilte zo diep dat hij zijn eigen ademhaling kon horen, prikkelden destijds Godfried Bomans toch al levendige fantasie. Zo noteerde hij: ‘De zerken lagen gedeeltelijk wat los, de grafsteen van Dick Volketsz. Sollinga, een schipper, was zelfs half terzijde geschoven, alsof de wakkere zeeman zich de tijd niet gunde om na zijn uitstapjes de deur achter zich te sluiten.’ Bomans werd gerustgesteld door zijn vriend Harry Prenen, die hem in het kerkje vergezelde.

Fladderende vleugels

Anders dan Bomans in 1949 zal Richardson zijn nachtje Spaarnwoude helemaal alleen doormaken. Of hij het niet griezelig vindt om in zijn dooie eentje onder één dak te liggen met tientallen ontslapenen? “Het zal er heerlijk rustig zijn, toch? Nou heb ik wel eens geruchten gehoord dat het ’s nachts rond de Stompe Toren flink kan spoken, dat er stemmen worden gehoord. En dat er af en toe het geluid van geheimzinnige vleugels fladdert. Ik denk dat dat allemaal wel meevalt. Henk Koelman en Bram van Uchelen van de Stompe Toren willen er niks over zeggen. Nou, dan is er vast ook niks aan de hand!”

Leo Richardson’s gedicht De Stompe Toren, dat in juni werd geopenbaard, verschijnt binnenkort op een speciale plaquette op het buitenterrein van de Stompe Toren. En in december in een dichtbundel.